با من بمان ای همنفس

آرزویم.....

ghasr-e-del-e-man — Thu, 09 Oct 2008 06:23:18 GMT

آرزويم اين است نرود اشک در چشم تو هرگز، مگر از شوق زياد

نرود لبخند از عمق نگاهت هرگز

و به اندازه هر روز تو عاشق باشي

عاشق آنکه تو را مي خواهد

و به لبخند تو از خويش رها مي گردد

و تو را دوست بدارد، به همان اندازه که دلت مي خواهد

اي نازترين سپيده صبح، در اين شب تار همسفرم باش

ما را نسزد بي تو، تو اي جان و دلم، همنفسم باش

..•*..*•. خدايا همه چيز رو به محبت مطلق خودت مي سپارم .•*..*•..

شکوفا کن مرا...

ghasr-e-del-e-man — Thu, 25 Sep 2008 07:52:09 GMT

دلم را ميسپارم زير بارانت

مرا سرشار شوق سبز بودن کن

مرا با خود ببر تا عمق جنگلها

بگو از چاي باغ

از کرتهاي شالي و از باغهاي پرگل نارنج

شکوفا کن مرا در بهت چشمانت

شکوفا کن مرا در عطر نام خود

..•*..*•. خدايا همه چيز رو به محبت مطلق خودت مي سپارم .•*..*•..

الهي تكيه بر لطف تو دارم...

ghasr-e-del-e-man — Tue, 09 Sep 2008 10:40:27 GMT

حکم اعدام قطعي بود. فقط هفتاد و دو ساعت وقت داشت. سه روز بعد هشت صبح بالاي دار بود. مرد مرتکب قتل شده بود و اولياي مقتول هم رضايت نداده بودند. شب اول با وکيلش صحبت کرد. وکيل گفت که تمام تلاش خود را مي کند ولي ديگر فايده اي ندارد. با خود فکر کرد اين همه پول گرفته که فقط همين را بگويد. صبح به يکي از دوستانش در دادگستري تلفن زد اما او حاضر نبود خود را براي يک اعدامي به دردسر بياندازد.

"رفاقت هاي اين دوره زمونه بوي...."

عصر با خانواده اش تماس گرفت. مسافرت بودند. تلفن روي منشي بود. چيزي نگفت و گوشي را گذاشت. به شدت غمگين بود. شب به قاضي پرونده زنگ زد. پيشنهاد هديه داد. قاضي به او لطف کرد و نشنيده گرفت.

"باز به معرفت قاضي..."

صبح روز دوم به اولياي مقتول زنگ زد. حرفشان همان بود. هر چه التماس کرد فايده اي نداشت.

"به درک....."

ظهر تقريباْ دستانش مي لرزيد. حتي به فرار هم فکر کرد. شب خوابش نبرد. گريه کرد. از خدا مهلت خواست. گفت نمي خواهد بميرد.

"تو رو خدا....."

خدا به او گفت که چقدر دير کرده و اينکه با اين حال اگر مي خواهد نجات پيدا کند اين چند ساعت را هم صبر کند و به او اعتماد کند. مرد باز هم گريه کرد.

صبح شد. هيچ خبر خوشي در کار نبود. راس ساعت هفت و سي دقيقه در سلولش باز شد و دو سرباز او را به سمت چوبه دار بردند. مامور ، حکم را برايش خواند و او را بالاي سکو فرستاد. براي وصيت هيچ حرفي نداشت. دستانش را بستند. و بعد چشمانش را. چهارپايه زير پايش لق مي خورد. ثانيه شمار که از روي دوازده گذشت مامور به سرباز اشاره کرد که حکم را اجرا کند. تا هنوز بين زمين و آسمان بود و طناب به گردنش محکم نشده بود ، فرياد زد :

"اين خدای شما دروغگويي بيش نيست..."

و بعد آويزان شد.

فرشته اي که کنار چوبه دار ايستاده بود براي مرد تاسفي خورد و با ماموريت نيمه تمام به آسمان باز گشت. بعداْ سرباز فهميد که يکي از گره هاي طناب شل شده بود و ممکن بود باز شود.

..•*..*•. الهي تكيه بر لطف تو دارم .•*..*•..

..•*..*•. خدايا همه چيز رو به محبت مطلق خودت مي سپارم .•*..*•..

فریاد بزن که هنوز امید هست...

ghasr-e-del-e-man — Tue, 26 Aug 2008 05:24:43 GMT

ميگن يه روز ده نفر داشتن توي جنگل ميرفتن. دوتاشون ميفتن توي چاه. تلاش ميكنن كه بيان بالا اما بقيه داد ميزدن كه شما نميتونيد بيخيال شين. يكيشون قبول ميكنه و ميميره. اما اون يكي همچنان تلاش ميكنه در حالي كه بازم بقيه داد ميزدن تو نميتوني. بالاخره ميرسه بالا. همه تعجب ميكنن. تازه ميفهمن كه طرف كر بوده. روي كاغذ مينويسه: دوستان از اينكه منو تشويق كردين تا بيام بالا ممنونم.

پس

لازمه بعضي وقتا كر بشيم

..•*..*•. بقاي صفاي دل پرمهرتون .•*..*•..

..•*..*•. خدايا همه چيز رو به محبت مطلق خودت مي سپارم .•*..*•..

قصر طلایی

ghasr-e-del-e-man — Sun, 10 Aug 2008 08:11:48 GMT

همه نقاشي شديم با دستاي تو مهربون

دوتا رو با هم کشيدي يکي موند بي همزبون

به يکي نونوايي دادي به يکي يه لقمه نون

به يکي صدتا نشونه يکي بي نام و نشون

به يکي قصر طلايي به يکي گوشه خاک

يکي دوتا چتر داره يکي مونده زير باد

بالاي نقاشيتو دادي به هر کي پول داره

ولي با اين همه پول هيشکي محبت نداره

پايين نقاشيتم درسته پولي ندارن

اما چهره اونها عشقو به يادم مياره

اي خدا کاري بکن از ادماي نقاشيت

يکي هم پيدا بشه بذر محبت بکاره

با صداي زنده ياد " ناصر عبداللهي "

..•*..*•. الهي تكيه بر لطف تو دارم .•*..*•..

..•*..*•. خدايا همه چيز رو به محبت مطلق خودت مي سپارم .•*..*•..

گل و خار

ghasr-e-del-e-man — Thu, 24 Jul 2008 12:09:22 GMT

غنچه از خواب پريد و گلي تازه به دنيا آمد

خار خنديد و به گل گفت سلام و جوابي نشنيد

خار رنجيد ولي هيچ نگفت

ساعتي چند گذشت

گل چه زيبا شده بود

دست بي رحم كه آمد نزديك

گل مغرور ز وحشت پژمرد

ليك ناگاه !

خار در دست خليد و گل از مرگ رهيد !

صبح فردا خار با شبنمي از خواب پريد !

گل صميمانه به او گفت سلام

خار صميمانه به او گفت : عليك !

..•*..*•. خدايا شکر ايام شادي و نشاط را نصيبم کن .•*..*•..

..•*..*•. خدايا همه چيز رو به محبت مطلق خودت مي سپارم .•*..*•..

دل خوش سیری چند؟

ghasr-e-del-e-man — Thu, 10 Jul 2008 06:35:04 GMT

ميدانم کسي نيست اين را بخواند

اما مي خواهم دلم را خوش کنم

دلم را به اين خوش کنم که شايد يک روز باراني عابري بي چتر باشد بخواهد اين زير بايستد تا باران بند بيايد

مي خواهم دلم را به اين خوش کنم که شايد خسته اي خستگي اش را با اينجا نشستن رفع کند

مي خواهم دلم را به اين خوش کنم شايد روزي آفتاب داغ بود اينجا سايه اي خنک باشد

و تو که اين را مي خواني

تا بحال به اين فکر کرده اي که بخواهي دل کسي را خوش کني؟

و شايد هزاران نفر باشند که دلشان از وجود تو خوش است

اما بگذار دلم به اين خوش باشد که من هم جز آن هزار نفر باشم

بگذار خوش باشم.....

بگذار دلم خوش باشد.....

خوش...

اگر انسان خواسته ها آرزوها روياها و حتي و نيازهاي روحي و عاطفي خود را سرکوب کند زندگيش دچار يکنواختي مي شود و نمي تواند از زندگيش آنطور که بايد لذت ببرد.

دوستها تکه هاي يک پازل اند

اگه يکي کم شه هيچي جاشو نمي گيره و آن پازل هيچ وقت کامل نمي شه .

تو يکي از همان تکه ها يي که هيچ وقت گم اش نمي کنم .

..•*..*•. خدايا شکر ايام شادي و نشاط را نصيبم کن .•*..*•..

..•*..*•. خدايا همه چيز رو به محبت مطلق خودت مي سپارم .•*..*•..

لاله ها منتظرند!!

ghasr-e-del-e-man — Mon, 23 Jun 2008 19:30:25 GMT

در اين عرصه انفجار بلا، مردم ياد لاله‏ها را بين كوچه‏هاى اين شهر خاموش گم كرده‏اند و حتى امواج درياى عاشق سر بر ساحل نگاه‏هايى تيره مى‏گذارند و سرود عطش را سر مى‏دهند. لاله‏ها منتظرند؛ منتظر كسى كه همزاد موج‏هاى خورشيدى است. كسى از جنس ابر، پريزاد باران

..•*..*•. زير بارون دعا نفس بکش .•*..*•..

..•*..*•. خدايا همه چيز رو به محبت مطلق خودت مي سپارم .•*..*•..

ما به هم محتاجیم

ghasr-e-del-e-man — Sun, 08 Jun 2008 12:00:37 GMT

ما به هم محتاجيم

مثل ديوونه به خواب

مثل گندم به زمين

مثل شوره زار به آب

ما به هم محتاجيم

مثل يه ماهي به آب

مثل آدم به هوا

ما به هم محتاجيم

*•. .•*..*•. .•*..*•. .•* *•. .•*..*

هميشه يه چيزايي هست که آدم

نمي تونه پيش هر کسي

به زبون بياردشون.

راستش، اگه هم نگه

تو دلش مثل يه غده مي مونه و

هرازگاهي اين غده تبديل به يه

بغض بزرگ تو گلوش مي شه و

بدجوري ميترکه ...

آدما هميشه به هم احتياج دارن

احتياج به يه هم صحبت

يه رفيق، يه همدل، خيلي واسشون مهمه

وقتي که خيلي غصه دارن و

دلشون مي خواد درددل کنن

هر چي به اطراف نگاه مي کنن

حتي يه نفر نيست که

به درد و دلشون گوش کنه

آره يه دوست خوب

اونيه که وقتي هيچکس پيشت نيست

از راه مي رسه و دستتو مي گيره

آره اون دوستته، دوست واقعي تو

خدايا! يــــادم بـــــده يـــــــادم بـــــاشـــه يـــــــــادت بــــــاشــــم

..•*..*•. خدايا همه چيز رو به محبت مطلق خودت مي سپارم .•*..*•..

بابا داره میخنده...

ghasr-e-del-e-man — Fri, 23 May 2008 12:01:18 GMT

مامان خيلي آروم بابارو بلند مي‌كنه و ليوان آبو مي‌ده دستش، بابا دست‌هاش مي‌لرزه، اول قرصشو مي‌خوره بعد آروم آبو مي‌خوره، دست‌هاي بابا لاغر و درازه، زير چشماشم سياهه، سياهه...

همش خس خس مي‌كنه، زوركي نفس مي‌كشه، انگار يه چيزي تو گلوش گير كرده، گاهي وقت‌ها فكر مي‌كنم مي‌خواد خفه بشه، نه... دوست ندارم خفه بشه... دوباره سرفه مي‌كنه، ليوان از دستش مي‌افته رو زمين، از صداي شكستنش دلم مي‌ريزه، همش سرفه مي‌كنه.

كاش هر چي تو گلوش گير كرده بياد بيرون، وقتي بابا اين جوري سرفه مي‌كنه صورتش سياه مي‌شه، مامان يه چيزي مي‌گيره رو دهن بابا، نمي‌دونم چيه، ولي با لوله به يك كپسول گنده چسبيده، حالا دست‌هاي مامان هم مي‌لرزه... مي‌دوم تو اتاقم، درو هم مي‌بندم تا صداي سرفه بابا نياد... .

يه عروسك دارم سرش مو نداره مثل بابا، اونو مي‌خوابونم رو تخت مثل بابا، بعد مي‌برمش دكتر مثل بابا، يه آمپول بهش مي‌زنم، حتما خوب مي‌شه. اگه بابام آمپول بزنه از اون آمپول‌ گنده‌ها حتما خوب خوب مي‌شه... درو كه باز مي‌كنم ديگه صداي سرفه بابا نمي‌ياد، يواش مي‌يام بيرون بابا رو تختش خوابيده، تندي مي‌يام تو اتاق مامان. داره نماز مي‌خونه، نه ديگه نمازشو تموم كرده، نشسته و دستاشو بلند كرده و دعا مي‌خونه، مي‌دوم و مي‌پرم تو بغلش، محكم فشارم مي‌ده، دو سه تا ماچ از لپم مي‌كنه، صورتم خيس مي‌شه، ازش مي‌پرسم چرا صورتت خيسه؟ زود صورتشو پاك مي‌كنه و مي‌گه: ماماني وضو گرفتم يادم رفت صورتمو خشك كنم، چشماش قرمزه و پف كرده، فكر مي‌كنم تو دلم سوزن مي‌زنن، خيلي دلم مي‌سوزه، گاهي وقت‌ها مثل الان منم يه چيزي تو گلوم گير مي‌كنه، ديگه نمي‌تونم حرف بزنم، حتما منم مثل بابام شدم... مامان دوباره ماچم مي‌كنه و مي‌گه: سايه نمي‌خواي كارتون نگاه كني؟... سرمو مي‌برم بالا و مي‌گم: نه... مامان مي‌گه: چرا عزيزم، برنامه كودك داره ها...

من مي‌گم: تلويزيونمون خرابه كارتونش رنگي نيست... مامان نازم مي‌كنه و مي‌گه: آخ يادم رفت بدم درستش كنن، حالا اين دفعه برو نگاه كن قول مي‌دم فردا بدم درستش كنن... دوباره ماچم مي‌كنه... زود بلند مي‌شم و مي‌دوم تلويزيونو روشن مي‌كنم، آخ جون كارتون داره ولي حيف كه سياه و سفيده...

تا زنگ زدن مي‌دوم درو باز مي‌كنم، خاله شهين مي‌پره و بغلم مي‌كنه، خيلي دوستش دارم. مي‌خواد منو ببره خونشون. آخ جون اون وقت مي‌تونم با ارژنگ و ارغوان بازي كنم. واي چقدر خاله خوشگل شده، هميشه موهاش رنگيه، يه بار طلايي، يه بار قهوه‌اي، اين دفعه هم يه كمي موهاش قرمز شده، كاش موهاي مامانم رنگي بود. هميشه موهاش سياه و سفيده. تازه بيشترشم سفيده. دوست دارم موهاي مامان رنگي بشه، ولي مامانم مي‌گه: بابات دوست نداره... .

مامان لباس‌هامو عوض مي‌كنه، صورتمو مي‌بوسه و مي‌گه: خونه خاله شيطوني نكني ها... .

من و ارژنگ و ارغوان چشم گيرك بازي مي‌كنيم كه يكدفعه شوهر خاله شهين مي‌ياد تو و صداي آقا شيره‌رو درمي‌ياره و مي‌گه: الان مي‌خورمتون، هر 3 تامون جيغ مي‌زنيم و از خوشحالي مي‌پريم بغلش،

3 تا چيپس گنده واسمون خريده، از بس كه دوستش دارم بهش مي‌گم عمو رشيد. يه دسته گل خوشگل هم خريده واسه خاله شهين، گل‌ها هم مثل خودش مي‌خنديدن... عمو رشيد يكي يكي مارو بغل مي‌كنه و مي‌ندازه بالا، ديوارها دورسرم مي‌چرخن، خيلي كيف داره، هر 3 تا مون جيغ مي‌كشيم و مي‌خنديم. ما قلقلكش مي‌ديم و اون مي‌خنده. از بس خنديد صورتش گلي شد... دست‌هاي عمو رشيد خيلي گنده‌اس، مي‌تونه من و ارژنگ و ارغوان‌رو با هم بغل كنه و بچرخونه، ما هم مي‌خنديديم و موهاي فرفريشو بهم مي‌زنيم... خاله آلبوم عكس‌هاشو مي‌ياره كه نگاه كنيم، عكس‌هاي ارژنگ و ارغوان، عكس‌هاي عمو، خاله، جوونياش، بچه‌گياش... يه جا مامان و خاله همديگر رو بغل كردن. خاله بهم مي‌گه: اين مامانه، اينم منم... اينجا چقدر مامان خوشگل شده. از خاله هم خوشگل‌تره. موهاشو گيس كرده، لباشم قرمز كرده، من نديدم مامان لباش قرمز باشه...

خاله عكس بابا و عمو رشيد رو نشونم مي‌ده، اينجا بابا داره مي‌خنده، سرش مو داره، موهاي قشنگ، دست‌هاي بزرگ، يك تفنگ سياه دستشه. به عمو مي‌گم: عمو اين تفنگ‌ها بزرگن؟ ... عمو دست‌هاشو از هم باز مي‌كنه و با خنده مي‌گه: آره عمو به اين بزرگي، بعدشم خيلي سنگينه، هر كسي نمي‌تونه بلندش كنه... به بابا نگاه مي‌كنم.

قدش از عمو هم بلندتره. چه زوري داشته لباس‌هاشون مثل همه... به عمو مي‌گم: بابام از اين عكس‌ها داره؟... عمو نگاهي به خاله مي‌كنه و مي‌گه: آره سايه جان، حتما داره... اين دفعه به مامان بگو آلبوم عكس‌ها رو نشونت بده... بازم به بابا نگاه مي‌كنم، دلم برايش تنگ مي‌شه، انگار يه چيزي دلمو فشار مي‌ده... اين دفعه اگه بابا سرفه كرد، ليوان از دستش افتاد، اگه بهم نخنديد نمي‌رم تو اتاقم. همونجا پيشش مي‌مونم... .

صبح از همه زودتر بيدار مي‌شم. تا با خاله مي‌رسيم خونمون تندي مي‌دوم تو اتاق بابا، مامان كنار تخت وايستاده، چشماش از ديروزم قرمزتره. بابا رو تختش نيست قاب عكس بزرگ بابا رو تخته كه يك تفنگ سياه تو دستشه. بابا داره بهم مي‌خنده...

..•*..*•. بقاي صفاي دل پرمهرتون .•*..*•..

..•*..*•. خدايا همه چيز رو به محبت مطلق خودت مي سپارم .•*..*•..